Skip to content

Ponowne przemyślenie roli podawania rurek u pacjentów z zaawansowanym demencją

1 miesiąc ago

1036 words

Gillick (wydanie 20 stycznia) sugeruje zmianę standardu opieki nad rurkami gastrostomijnymi u pacjentów z zaawansowaną demencją. Twierdzi ona, że karmienie przez zgłębnik u tych pacjentów rzadko osiąga zamierzone cele medyczne i że nie zapobiega cierpieniu, ale w rzeczywistości je powoduje. Stwierdziła, że praktyka ta pozbawia pacjentów radości, jaką można czerpać z jedzenia i satysfakcji społecznej towarzyszącej karmieniu ręcznemu.
Karmienie ręczne to nie tylko akt zaangażowania społecznego, z którego może korzystać pacjent z ciężką demencją; jest to także ważny psychologicznie akt opieki nad tymi, którzy go świadczą. Ponadto, po tym, jak pracownicy służby zdrowia lub członkowie rodziny poświęcą ten czas i wysiłek, łatwiej im będzie, gdy pacjent zrezygnuje z jedzenia, aby zaakceptować, że może to być odpowiedni czas, aby pozwolić pacjentowi umrzeć. Odkryłem, że krewni, a także pracownicy służby zdrowia, podejmują bardziej odpowiednie decyzje, gdy osobiście zaangażowali się w tego rodzaju opiekę. Z drugiej strony, osoby, które nie były zaangażowane w taką opiekę, często są niepokojone poczuciem winy w związku z decyzjami o niestosowaniu karmienia przez rurkę gastrostomijną.
Jochen Vollmann, MD, Ph.D.
Freie Universität Berlin, D-12203 Berlin, Niemcy
Odniesienie1. Gillick MR. Ponowne przemyślenie roli żywienia w zgłębniku u pacjentów z zaawansowaną demencją. N Engl J Med 2000; 342: 206-210
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
Gillick twierdzi, że stanowisko Kościoła katolickiego w sprawie stosowania sztucznego odżywiania i nawodnienia pod koniec życia wspiera jej pogląd, że nie jest niemoralne wstrzymywanie żywności i wody dostarczanej przez rurkę od pacjentów z demencją. Cytuje Dyrektywy etyczne i religijne Krajowej Konferencji Biskupów Katolickich, aby wesprzeć jej roszczenia. Jednak dyrektywa, którą ona cytuje, odnosi się tylko do moralności wycofania uzdrowienia wspomaganego medycznie od osoby, która jest w trwałym stanie wegetatywnym. Nie odnosi się ona do już rozwiązanych przez Magisterium 1, takich jak wstrzymanie pomocy żywnościowej i woda od w pełni świadomych pacjentów z otępieniem, którzy mają nieterminalne choroby, praktyka, która zawsze była uważana za niemoralną przez Kościół2. Gillick wskazuje również, że jej twierdzenie jest poparte stwierdzeniem biskupów katolickich, że wspomaganie odżywiania i nawodnienia jest wymagane tylko wtedy, gdy są Wystarczającą korzyść, aby przeważyć nad obciążeniami związanymi z pacjentem.
Jednak pogląd Kościoła katolickiego jest taki, że samo życie jest korzyścią, bez względu na to, jak niepełnosprawna może być ta osoba. Ta korzyść jest wystarczająca, aby wymagać dostarczenia żywności i wody, która jest częścią normalnej opieki należnej wszystkim pacjentom, którzy potrzebują ich do życia.2. 3 Aby spełnić kryteria wycofania, należy wykazać, że istnieje znaczne obciążenie dla pacjenta, który jest bezpośrednio związany z dostarczaniem żywności i wody za pomocą tuby. W związku z tym ciężar pozostawania przy życiu nie może być uznany za uzasadnienie wycofania żywności i wody.3 Te warunki wycofania są spełnione, gdy stan pacjenta jest bliski terminowi – to znaczy, gdy pacjent jest tak bliski śmierci, że wycofanie jedzenie i woda nie powodują jego śmierci lub gdy pokarm i woda nie mogą być zrównane z ciałem pacjenta.1 Żaden z tych warunków nie dotyczy pacjenta z otępieniem.
William J Burke, MD
Saint Louis University, St. Louis, MO 63110-0250
3 Referencje1. Krajowa Konferencja Biskupów Katolickich. Dyrektywy etyczne i religijne dotyczące katolickich usług opieki zdrowotnej. Origins 1994; 24: 458-459
Google Scholar
2. Papieska Rada ds. Pomocy Pasterskiej. Karta dla pracowników służby zdrowia. Boston: Pauline Press, 1995: 105.
Google Scholar
3. Komitet ds. Działań pro-life, Krajowa Konferencja Biskupów Katolickich. Odżywianie i nawodnienie: refleksje moralne i duszpasterskie. Origins 1992; 21: 705-712
MedlineGoogle Scholar
Gillick poważnie błędnie traktuje ortodoksyjne żydowskie podejście do kwestii żywienia i nawodnienia. Halacha – ortodoksyjny żydowski kodeks sądowy – wyraźnie rozróżnia interwencje medyczne, z jednej strony, a odżywianie i nawodnienie z drugiej. Odżywianie i nawodnienie muszą być oferowane wszystkim pacjentom bez względu na ich statystyczną szansę na wyzdrowienie. Pojęcie nieudzielania przeszkód na śmierć odnosi się tylko do interwencji medycznych u osoby umierającej aktywnie, a nie do interwencji u pacjenta, którego oczekiwana długość życia wynosi mniej niż jeden rok. Co więcej, tylko pacjent może odmówić leczenia na podstawie tego, że interwencja przedłuży cierpienie . Surogaci muszą zapewnić wszystkie interwencje, aby przedłużyć życie, zgodnie z teorią, że każda sekunda życia jest nieskończenie cenna.
Gillick twierdzi, że pacjenci, od których żywienie jest wstrzymane, doświadczają tylko przejściowego głodu. Ten przejściowy okres może trwać od kilku dni do tygodnia. Nawodnienie poprawia komfort przez zapobieganie delirium.1 Czy powinniśmy uspokoić i fizycznie powstrzymać umierającego pacjenta, ponieważ wstrzymaliśmy odżywianie i nawodnienie.
Prorok Jeremiasz lamentuje, w Lamentacjach 4: 9: Bardziej szczęśliwe były ofiary miecza niż ofiary głodu, ponieważ one sypią się dotknięte, pozbawione owoców pola. Zdecydowanie sprzeciwiamy się wszelkiej polityce, która spowoduje, że ludzie umrzeć z głodu i odwodnienia.
Rabin Yizhak Kupfer, MD
Narodowy Instytut Judaizmu i Medycyny, Brooklyn, NY 11203
Sidney Tessler, MD
Centrum Medyczne Maimonides, Brooklyn, NY 11219
Odniesienie1. Fainsinger RL, Bruera E. Kiedy leczyć odwodnienie u terminalnie chorego pacjenta. Support Care Cancer 1997; 5: 205-211
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Przeanalizowaliśmy proces świadomej zgody przed wstawieniem rurki gastrostomijnej do szpitala miejskiego w Nowym Jorku. Osiemnaście pacjentów oceniano prospektywnie przed planowanym wprowadzeniem rurki gastrostomijnej. Tylko jeden pacjent z rakiem przełyku został uznany za zdolnego do wyrażenia świadomej zgody na zabieg. Żaden z pozostałych pacjentów nie posiadał ani dyrektywy o postępie, ani wyznaczonego przedstawiciela służby zdrowia, pomimo polityki szpitala dotyczącej omawiania tych kwestii z pacjentami przy przyjęciu i w ambulatoriach. Sześciu pacjentów nie miało dostępu do kontaktu.
Większość z tych pacjentów nie była w stanie wyrazić zgody z powodu ostrych chorób naczyniowych mózgu, demencji lub innych krytycznych chorób medycznych. Członkowie personelu medycznego często stają się decydentami dla tego typu pacjentów Wszystkich 18 pacjentów, których oceniliśmy, otrzymało rurkę gastrostomijną. W przypadku osób bez członków rodziny lub wcześniejszych wytycznych udzielono
[podobne: bostonka powikłania, przewód żylny, bostonka choroba ]
[więcej w: iwonex, pozew o alimenty od dziadków, antidotum nowy sącz ]

0 thoughts on “Ponowne przemyślenie roli podawania rurek u pacjentów z zaawansowanym demencją”