Skip to content

Wstępne badanie hormonalnej terapii wzrostu na chorobę Leśniowskiego-Crohna czesc 4

4 tygodnie ago

562 words

Poprawione samopoczucie wiązało się ze znacznym wzrostem poziomu energii pacjentów. Tabela 3. Tabela 3. Używanie innych leków na linii podstawowej i na końcu badania. Chociaż nastąpił znaczny spadek w stosowaniu innych leków na chorobę Leśniowskiego-Crohna, zmiana ta nie znalazła odzwierciedlenia w wynikach wskaźnika aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna, ponieważ jedynym lekiem zawartym w zmiennej do stosowania leków przeciwbiegunkowych jest dipenoksylan atropiny ( Lomotil), który nie jest już powszechnie stosowany w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna. Pod koniec czterech miesięcy pacjenci z grupy hormonu wzrostu zmniejszyli zapotrzebowanie na lek, przy czym 56 procent leków zostało przerwanych, w porównaniu z 4 procentowym wzrostem w grupie placebo (P = 0,002) (Tabela 3). Pod koniec badania 50% pacjentów z grupy hormonu wzrostu, którzy nadal wymagali leczenia, zmniejszyło dawkę; przeciwnie, 11 procent pacjentów w grupie placebo, którzy wciąż wymagali leczenia, miało wzrost dawki (P = 0,003). Spadek używania narkotyków w grupie hormonu wzrostu obejmował cztery typy leków stosowanych w chorobie Leśniowskiego-Crohna: prednizon, leki immunosupresyjne (merkaptopuryna, azatiopryna i metotreksat), mesalamina i narkotyki. Ponieważ badanie trwało tylko cztery miesiące, nie byliśmy w stanie analizować wyników leczenia hormonem wzrostu przez dłuższy czas.
Tabela 4. Tabela 4. Zmiany wartości biochemicznych osocza od linii bazowej do końca badania. Zmiany w średnim stężeniu glukozy, insuliny i insulinopodobnego czynnika wzrostu I przed i po zakończeniu badania przedstawiono w Tabeli 4. Wartości linii podstawowej w grupach placebo i hormonu wzrostu nie różniły się istotnie. Po leczeniu nie stwierdzono istotnych różnic w zmianach między grupami, z wyjątkiem istotnego wzrostu poziomu insulino-podobnego czynnika wzrostu I w grupie hormonu wzrostu (P = 0,01). Nie stwierdzono istotnego związku między insulinopodobnym czynnikiem wzrostu I u poszczególnych pacjentów a ich wskaźnikami aktywności choroby Crohna (P = 0,75). Nie stwierdzono istotnych zmian stężenia hemoglobiny, hematokrytu, szybkości sedymentacji, białka 3 wiążącego insulinopodobny czynnik wzrostu lub białka wiążącego hormon wzrostu, ani żelaza w surowicy, ferrytyny, prealbuminy, cholesterolu ani triglicerydów w żadnej z grup (dane nie pokazany). Pomimo zwiększonego spożycia białka przez wszystkich pacjentów, nie stwierdzono znaczących zmian w moczniku, kreatyninie, klirensie kreatyniny lub moczniku w moczu w surowicy (dane nie przedstawione).
Najczęstsze działania niepożądane w grupie hormonu wzrostu to obrzęk (u 10 pacjentów) i ból głowy (w 5) w ciągu pierwszego do dwóch tygodni po początkowej dawce nasycającej. Oba obrzęki i bóle głowy ustąpiły u większości pacjentów po dwóch do trzech tygodni od podania dawki podtrzymującej. Siedmiu pacjentów w grupie placebo miało obrzęk, a czterech miało bóle głowy. Wśród pacjentów z grupy hormonu wzrostu bóle stawów rozwinęły się w jednym, powiększone węzły chłonne tkliwe, które zareagowały na zmniejszenie dawki hormonu wzrostu występowały w innym, a tkliwość piersi, która utrzymywała się pomimo zmniejszenia dawki hormonu wzrostu występowała w jednym. kobieta. Żaden pacjent z żadnej grupy nie wycofał się z badania z powodu działań niepożądanych.
Chociaż pacjenci byli pytani o to, czy mają guza lub mieli guzy, guzy zostały zidentyfikowane podczas badania u dwóch pacjentów otrzymujących hormon wzrostu i jeden otrzymujący placebo.
[hasła pokrewne: wirus bostoński okres zarażania, choroba bostońska u dorosłych leczenie, bostonka powikłania ]
[hasła pokrewne: rr donnelley kraków, elmet rzeszów, uromed nowy sącz ]

0 thoughts on “Wstępne badanie hormonalnej terapii wzrostu na chorobę Leśniowskiego-Crohna czesc 4”